กำลังยึดเกาะของ MP2050 ในกาว C1 C2

MP2050 เป็นผง VAE อเนกประสงค์ที่มีอุณหภูมิการขึ้นฟิล์มขั้นต่ำ +3 °C หน้าที่ในกาว C1 หรือ C2 นั้นพูดง่ายแต่ลัดขั้นตอนได้ยาก นั่นคือการสร้างฟิล์มพอลิเมอร์ต่อเนื่องตลอดรอยต่อระหว่างมอตาร์กับกระเบื้อง

การขึ้นฟิล์มมาก่อน

ผงรีดิสเพอร์ซิเบิลจะทำงานได้หลังกระจายตัวกลับในน้ำผสมและแห้งอีกครั้งภายในมอตาร์ MP2050 กระจายตัวกลับได้เร็ว พอลิเมอร์จึงพร้อมใช้ตั้งแต่ต้นรอบการผสมแทนที่จะจับกันเป็นก้อนอยู่ก้นเครื่องผสม

เมื่อมอตาร์เสียน้ำ อนุภาคพอลิเมอร์จะหลอมรวมเป็นฟิล์มที่เชื่อมซีเมนต์ไฮเดรตกับพื้นผิวรองรับ ที่ +3 °C ฟิล์มนั้นยังเกิดได้ ซึ่งเป็นเหตุผลที่เกรดนี้ใช้ในหน้างานที่ทากาวนอกช่วงเดือนที่อบอุ่นที่สุด

ปริมาณการใช้และการยึดเกาะ

สูตร C1 ส่วนใหญ่ใช้พอลิเมอร์ 1 ถึง 2 เปอร์เซ็นต์ของน้ำหนักมอตาร์แห้ง และสูตร C2 ส่วนใหญ่ 2 ถึง 3 เปอร์เซ็นต์ เหนือช่วงนั้นขึ้นไป ผลตอบแทนด้านการยึดเกาะแบบดึงจะแบนลงขณะที่ต้นทุนต่อตันยังไต่ขึ้น คำถามที่มีประโยชน์จึงคือเส้นโค้งนี้หักที่จุดใดสำหรับวัสดุตัวเติมและระดับซีเมนต์ของคุณ

EN 12004 กำหนดให้กาว C1 มีการยึดเกาะแบบดึงอย่างน้อย 0.5 N/mm² และกาว C2 อย่างน้อย 1.0 N/mm² ทดสอบแบบแห้ง แบบเปียก และหลังการบ่มด้วยความร้อน ปริมาณพอลิเมอร์คือคันโยกที่ทำให้ตัวเลขเหล่านี้ขยับ แต่ความต้องการน้ำและสภาพการบ่มเป็นตัวกำหนดว่าปริมาณนั้นจะแสดงผลได้หรือไม่

ผลของพื้นผิวรองรับ

บนพื้นผิวที่ดูดซับอย่างปูนฉาบซีเมนต์หรือแผ่นยิปซัม มอตาร์เสียน้ำเร็ว ฟิล์มพอลิเมอร์เกิดเร็วซึ่งช่วยเรื่องกำลังเริ่มต้น แต่การดูดซับเดียวกันนั้นอาจทำให้รอยต่อขาดน้ำหากผสมมอตาร์ข้นเกินไป

บนพื้นผิวเนื้อแน่นอย่างปูนปรับระดับพื้นที่บ่มแล้วหรือกระเบื้องเดิม ไม่มีน้ำออกผ่านกระเบื้อง กาวแห้งจากด้านรอยต่อเท่านั้น ระยะเวลาการเปิดหน้าและความครอบคลุมจึงสำคัญกว่าปริมาณการใช้ การทารองพื้นเปลี่ยนสมการอีกครั้ง เพราะพื้นผิวที่ทารองพื้นจะกักน้ำไว้ที่รอยต่อแทนที่จะดึงออกไป