RDP ชนิดแข็งเทียบชนิดยืดหยุ่น: 60W อยู่ตรงไหน

ความยืดหยุ่นขายได้ แต่ไม่ใช่มอตาร์ทุกชนิดจะได้ประโยชน์ ปูนฉาบที่ต้องระบายไอและสีโป๊วที่ต้องขัดได้ เป็นคนละโจทย์กับชั้นเคลือบฐานที่ปูบนฉนวน

ช่วงของความยืดหยุ่น

ความยืดหยุ่นในผงรีดิสเพอร์ซิเบิลมาจากโครงสร้างหลักของพอลิเมอร์ และแสดงออกมาเป็นอุณหภูมิเปลี่ยนสถานะคล้ายแก้วต่ำและอุณหภูมิการขึ้นฟิล์มต่ำ เกรดยืดหยุ่นจะยืดตามพื้นผิวแทนที่จะแตกร่อนออกจากพื้นผิว

เกรดชนิดแข็งอย่าง 60W ให้ผลตรงกันข้าม คือขึ้นฟิล์มแข็งที่มีแรงยึดเหนี่ยวภายในสูง ซึ่งหมายถึงความทนการขัดสี ความสามารถในการขัดผิว และความคงรูปทางมิติ มากกว่าการเชื่อมรอยแตก

จุดที่เกรดแข็งได้เปรียบ

สีโป๊วผนังและงานเกลี่ยผิวบางเป็นกรณีที่ชัดที่สุด พื้นผิวนั้นต้องขัด ทาสี หรือติดวอลเปเปอร์ ฟิล์มชนิดแข็งจึงทนต่อการจัดการเหล่านี้ได้ดีกว่าฟิล์มนุ่ม

กาวปูกระเบื้อง C1 ที่ใช้สูตรซีเมนต์สูงก็เหมาะกับตัวประสานชนิดแข็ง เพราะมอตาร์ไม่จำเป็นต้องรับการเคลื่อนตัว ประหยัดได้จากการใช้เกรดที่ราคาต่ำกว่าในปริมาณน้อยลงและยังได้ตามข้อกำหนดการยึดเกาะ C1

จุดที่เกรดแข็งเสียเปรียบ

บนบอร์ดฉนวน บนพื้นผิวไม้ และในมอตาร์ซ่อมแซมที่รับการเคลื่อนตัวจากความร้อน ฟิล์มชนิดแข็งจะแตกร้าว ในขณะที่ฟิล์มยืดหยุ่นจะยืดตามการเคลื่อนตัว

หลักปฏิบัติสำหรับผู้ผลิตมอตาร์ผสมแห้งคือควรมีเกรดแข็งหนึ่งเกรดและเกรดยืดหยุ่นหนึ่งเกรด มากกว่าพยายามใช้ผงเดียวครอบคลุมทั้งสองปลาย